şunu dilemiştim bayram için; -evet, çalışacaktım, bayram sonrasına iş yetiştirecektim, çalıştım da- bir gün, sadece bir gün bana ait olsun. sabah saati kurmadığım, uyanmak istediğimde uyanacağım, uyandıktan sonra salınacağım, sevdiğim radyo istasyonlarını dinleyeceğim -lounge fm, radio nova, pigradio, dinamo- radyoda çalan parçaların bana esin vereceği, kitapları karıştıracağım, bir kitabı elime alıp, okuduğum bir cümleye takılıp, bir dünya kuracağım, telaş etmeyeceğim, oturup bir şeyler yazacağım, sokağa asla adım atmayacağım -ki evde olmak gibisi yok-, ne delirten bir gürültü, ne sokağın uğultusu, ne bir iş telefonunun talepkar sesi, mümkünse biraz güneş ve serinliğin evin salonunu ferahlattığı, çamaşır makinesinin bazen huzur veren tıkırtısı dışında tek bir sesin çıkmadığı, çalınmış bir gün.. ne var bunda, ben bunu istediğim zaman yapıyorum zaten diyenler de olabilir, evet, benim için de ideal gün budur diyenler de; mümkün. yaşadığınız hayata ve sorumluluklarınıza göre değişir. benim özlemim buydu ve bugün o gün, bütün üzüntülere, sıkıntılara, baskılara rağmen.. bayramlarla, takvimle işim yok ama istanbul'u boşalttığı için, böyle bir gün yaşattığı için pek bir müteşekkirim.. :)
(foto: osma harvilahti)
